SORUN = ÇÖZÜM = ?

"Her zaman yanında olacağız " ,"Sen bizim için çok önemlisin", " Biz seni asla bırakmayacağız" vs . Bu sözleri eminim ki çok duydunuz . Ben de duydum,  ama hiç öyle hissetmedim, çünkü her şey sözlerden ibaretti . Belki bana şimdi kızacaksınız ama durun! Ben psikoloji sorunları olan bir insanım. " Herkesin var bir tek sen de mi var ?" Dediğinizi duyar gibiyim . Ama bende kişilik  bozukluğu var . Her an ne olacağını bilmiyorum. Mutlu,  üzgün,  kızgın...

Bunlar normal insan duyguları ama ben normal  değilim. "Hangimiz normaliz? " Dediginizi biliyorum ama öyle değil,  bu duyguları kendim dahil anlamıyorum. Kaç defa kendimi değiştirmeyi denedim.  Yeni hobiler aradım, kendimi yeni diller öğrenmeye teşvik ettim.  Okulda folklöre katıldım,  o beni bu duygulardan uzaklaştırıyordu çünkü düşünecek değildim duyguları,  kendimi ...

Sadece yarışmaya odaklanmış, arkadaşlarıyla takım ruhunu hisseden küçük bir zamandı.  Her ne kadar zor olsada, her ne kadar eve çalışmadan dönmüş olduğumda ayaklarım saatlerce agrımasına rağmen evde şarkıyı açıp saatlerce figürleri tekrar ettiğimi biliyorum.  Dans benim kurtarıcımdı  , o beni herşeyden uzaklaştırıyordu. Ama her güzel şey gibi o da bitti, kalan tek şey anılar...

Bu psikolojik sorunlarım bir önceki yazımda da söylediğim gibi ortaokulda başladı. Evde de sorunlarım vardı, onlardan bahsetmek istemiyorum. Seviyormuyum sevmiyormuyum bilmiyorum , çok karışık anlatamıyorum.  Bilmiyorum iyi hissetmiyorum. Her ne kadar intihar etmek istesemde bir şeyler engelliyor.  Bu gün yine sinir krizi geçirdim ve ilk defa Kendime zarar verdim. Çömleği kırdım ve elime batırdım, kanamaya başladı ve o anda yüzümde bir gülümseme oldu . Mutluydum , neden bilmiyorum , biliyormusunuz hiç acı çekmedim , hiç acımadı , o kadar hissetmedim ki kanadığını görünce fark ettim kesildiğini.  Bir kere de okulun kapısında parmağım çarpmıştı ve kanamıştı o zaman da anlamadım yürürken sıcaklık hissettim ve o zaman kanadığını fark etmiştim , 7 dikiş almıştım , halen izi var ama önemli değil. Keşke başka şeyler içinde dikiş kullansak,  o yara kapansa ama bazı şeylere olmaz . Bu hislerden kurtulmak istiyorum,  ben de normal olmak istiyorum. Ben kendimden nefret ediyorum. Bir insanı o kadar incitirler ki o kadar canını yakarlar ki kendinden bu kadar nefret etsin.  " Allahın ergeni,  milleti ne derdi var sen ne diyorsun?" İşte hep böyle dediğiniz için o piskopatlar şimdi insanları öldürüyor, öyle dediğiniz için bir şeylerin üstünü kapatıp rafa kaldırdığımız için böyleyiz , şimdi de acısını herkes farklı bir şekilde çekiyor. Sizden yardım istemiyorum çünkü bilmiyorum ki herkes ancak sözlerle bir şey yaptığını zannediyor. Duygularım çok karmaşık, aslında duygularım var mı bilmiyorum. Şu anda da olduğu gibi her satır farklı bir şey içeriyor gibi , biliyorum ama ne bildiğimi bilmiyorum yoksa bilmediğimi mı biliyorum?

Kafanızı karıştırdıysam özür dilerim.  Ben sadece içimi dökmek istiyorum. Şov yapmıyorum, sadece birilerine anlatmak istiyorum.  Belki öldüğüm de birisi bunu bulur. Yeni şeyler deniyorum ama olmuyor. Tek dostum kitaplar , çünkü orda kimse beni tanımıyor , bilmiyor.  

Bir keresinde gözümü kırpmadan saatlerce duvarı izlediğimi hatırlıyorum. Neden yaptım ben de bilmiyorum. Aklımdan geçen tek şey ne zaman bu bitecek , kim olduğumu bulabilecekmiyim?

Insanların ben arkamı döndükten sonra arkamdan  konuşup güldüğünü hatırlıyorum. " Sınıfın en salağı kim?" 

" G..... !" Gülme sesleri ...

Bu daha bu sene yaşandı. 

" Çok garipsin" , " bu kız hasta mı?" .

Sizin için belki hiç bir şey ifade etmiyor veya hiç de psikolojik açıdan zarar verecek bir şey değildir. Ama zaten sorunları olan bir insan'a bu yapıldığında sonuçları hep kötü oldu. 

Artık burda bitirmek istiyorum, sonrakini yazacak olurmuyum bilmiyorum , aslında hayatta olacakmıyım onu bilmiyorum. Ben kötü bir insan olmak istemiyorum. Ne yaptığımı bilmiyorum. Bilmediğimi bilmiyorum.